vrijdag 14 september 2018

2018 vervolg

De natuur levert mij veel inspiratie op. Haar bewegingen, kleuren, lijnen, structuren en vormen kan ik altijd goed verbinden met wat erin mezelf leeft. Mijn creativiteit die soms zoveel onrust brengt maar me ook altijd in beweging zet. Mijn gevoeligheid en stemmingen die ik kan vertalen in kleuren. Gelaagdheid. En ook structuur maar dan wel heel organisch en natuurlijk zoals een weefsel. Heerlijk om dat te kunnen schilderen op zo'n doek.

2018


werk uit 2018. Eindeloze beweging van water. Stromingen die komen en gaan. Over elkaar heen buitelen. Schittering van licht. Zand dat omgewoeld wordt. " dingen" die meegenomen worden en op het strand weer achter gelaten worden. Vloedlijnen en wat gescharrel.

zaterdag 25 november 2017

Bloeitijd

                   Bloeitijd                               Ludie Gootjes-Klamer                                    2017

zondag 19 november 2017

verborgen aanwezig en adenbenemend ontroerend dichtbij

 
verweven                                                                                               2017
 
 verborgen aanwezig en adembenemend ontroerend dichtbij
 
 
 
 

maandag 25 september 2017

Na een periode van weinig kunnen publiceren van waar ik mee bezig ben ga ik weer verder met dit persoonlijke kunst blog. Op Schiermonnikoog waar ik veel langs het water heb gelopen schilderde ik dit werk. Beweging, stroming, diepte, verwarring, zonlicht. Heerlijk.


woedend water

“Dagenlang was de zon niet te zien en s’nachts zagen we ook geen sterren. Het bleef maar stormen. Ten slotte hadden we geen hoop meer dat we ooit nog gered zouden worden. Maar dan stuurt God een engel naar Paulus. ‘Wees niet bang”  Houd allemaal moed! Vertrouw op God. Alles zal gaan zoals de engel zegt.
Het stormde nog veertien dagen lang.
Toen het licht werd zagen we een kust met een strand. We wisten niet waar we waren”.
Vrij naar Handelingen 27:21-42
Met dit onrustige verhaal in mijn hoofd schilder ik deze zomer dit schilderij. Woedend water. Hoge golven. Onrust. Angst. Wie kent het niet en hoe actueel is het. Beleef dat maar eens: water dat zo boven je uit dendert, over je heen valt, zodat je omvalt, onderste boven, je omringt bent door golven en donkerheid. Dan ervaar je geen licht of zon meer om je heen. Als dat werkelijkheid voor je is waar haal je moed en hoop vandaan? Hopelijk zingt dan diep in je hart het lied van Zijn belofte: Nooit laat Ik je los! Mijn zon zal er altijd zijn ook als je hem niet ziet.
Daarover wil ik schilderen.  
Uit het indringende verhaal kies ik het moment waarop het rustige licht voorzichtig opnieuw kleur geeft aan het nog onrustige water. Het moment van perspectief en toekomst zien. Het moment van een onbekende lonkende verte.
Met goud, ultramarijn, oker, wit, azo geel en heavy glossy medium schilder ik op een ondergrond van katoen waarin ik met draden richtingen aangegeven heb. Water dat heftig beweegt probeer ik te vangen in kleur en vorm. Donkerte en een omhoog rijzende golf. Een gele vlek links onder als weerspiegeling van de zon, symbool van belofte. Een  bewegende horizon. Licht in de verte.
 
En ondertussen het verhaal over de zendingsreis van Paulus in mijn hoofd. Beseffend hoe wonderlijk Gods weg altijd weer is. Hoe vol betekenis het begrip water in de Bijbel is.
Ondergedompeld worden om opnieuw op te staan. Altijd weer.
 
 

maandag 22 september 2014


Ludie Gootjes-Klamer                   "de zon breekt door"                                                       2014

acrylschilderij  70 x 90 cm.